Toen ik enkele weken geleden de rekken van de Lokerse bibliotheek afliep viel mijn oog op een boek met de titel “Islamisten en Naïvisten – een aanklacht”.
Het boek is geschreven door de Deense auteurs Jespersen en Pikkelkow.
Het werd geschreven in de nasleep van de Deense cartooncrises, u weet wel het hele gebeuren rond de cartoons waarop de profeet Mohammed staat afgebeeld.

Het boek is een aanklacht tegen de politiek correcte media en politici die, onder druk van de islamisten, meenden dat de vrije meningsuiting moet worden beperkt of althans aan enkele regels moet voldoen. Het begrip “Vrije Meningsuiting” is echter absoluut, het is er of het is er niet. Er bestaat niet iets als een beetje of een beperkte vrije meningsuiting, je bent toch ook niet een beetje zwanger.

Het succes van de westerse maatschappij is gebaseerd op een vrije meningsuiting, het vrije denken zeg maar. Het is een recht om een andere mening te hebben op dingen, het recht om een religie in twijfel te trekken en zelfs het recht om iemand te beledigen. Het is in feite een constante dialoog waaraan iedereen kan deelnemen en daar moet de media – radio, televisie en geschreven pers voor zorgen (of zou moeten).

Het boek deelt de islamitische gemeenschap, mensen die uit landen waar de islam de religie is, in drie groepen.
De eerste groep zijn mensen die in naam nog wel moslim zijn maar ze hebben het westerse denken overgenomen, inclusief de vrije meningsuiting.
De tweede groep, de grootste, is traditioneel moslim, ze houden de koran in ere en passen zich ondertussen min of meer aan de westerse samenleving.
De derde groep, in het boek de islamisten genaamd, voorlopig nog een minderheid maar een groep die in zijn groeifase zit, zijn de radicale moslims. Het is de groep die pleit voor de sharia met al zijn kenmerken, burka, zwarte sluiers, vrouwen en mannen gescheiden – zie ook de aparte zwemuurtjes voor hun vrouwen enz…

Naar aanleiding van de cartooncrises was het vooral de laatste groep, de islamisten dus, die mede met steun van Saudi Arabïe en Iran en het moslimbroederschap in Egypte de Deense regering (en indirect de andere westerse regeringen) onder druk zetten (met een boycot) om hun excuses aan te bieden en ervoor te zorgen dat dit niet meer zou gebeuren. Hoe ze te werk gingen komt uitgebreid aan bod in het boek.

Het boek waarschuwt ook voor de lakse houding van de westerse regeringen en politieke partijen tegenover de islamisten. Het zijn de islamisten die meer gematigde moslims onder druk zetten (inclusief geweld) om zich terug te kleden en te gedragen conform de sharia. Integratie wordt verworpen, mede met de steun van bovenstaande regimes komt er een parallelle samenleving. Noot – hier in Vlaanderen spreekt men niet meer van integratie maar voor “vredevol” samenleven – impliciet verwijst dit naar een parallelle samenleving.

Ik zou zeggen, ga het boek halen, het leest niet als een roman en er is spijtig genoeg geen “happy end” . Het is ook geen fictie, veel facetten die het boek aanhaalt zullen u bekend klinken. Vlaams Belang wordt niet vermeld in het boek, het is geschreven door Denen en alleen situaties in Denemarken, Zweden, Frankrijk, Groot Brittanïe en Nederland worden vermeld. Je kunt die situaties echter gerust spiegelen naar Brussel, Antwerpen en zelfs naar
Lokeren toe.

Veel leesgenot,
Patrick Daeyaert
VB Lokeren.